స్త్రీ అందం శరీరంలో కాదు… ఆమె వ్యక్తిత్వంలో ఉంటుంది!
అనగనగా కంసాల దేశాన్ని సుకుమారుడు అనే యువరాజు పరిపాలించేవాడు. పేరుకు తగ్గట్టుగానే అతడు అందగాడు. రాజభోగాలు, అపారమైన సంపద, అధికారం, యవ్వనం.. ఇలా అతడికి అన్నీ ఉన్నాయి. కానీ, అతడిలో లేనిది ఒక్కటే… స్త్రీని గౌరవించే సంస్కారం!
చిన్నతనం నుంచే సుకుమారుడు స్త్రీ సౌందర్యానికి బానిసయ్యాడు. పేద, ధనిక అనే తేడా లేదు. కులం, మతం అనే భేదం లేదు. పల్లె, పట్టణం అనే తారతమ్యం లేదు. తనకు నచ్చిన స్త్రీని ఎలాగైనా తన సొంతం చేసుకోవాలనే వ్యామోహంతో జీవించేవాడు.
అధికారం చేతిలో ఉండటంతో అతడిని ఎదిరించే ధైర్యం చాలామందికి ఉండేది కాదు. అతడి కోరికను తిరస్కరించడం కంటే, అతడితో సంబంధాన్ని గొప్పగా భావించేవారు కూడా ఉన్నారు. దీంతో సుకుమారుడిలో అహంకారం మరింత పెరిగింది.
అతడికి అందం కనిపించేది… కానీ ఆ అందం వెనుక ఉన్న ఆత్మగౌరవం కనిపించేది కాదు. స్త్రీ మనసులోని భావాలు అర్థం చేసుకునే ప్రయత్నం చేసేవాడు కాదు. ఆమెకు కూడా ఒక కుటుంబం, ఒక జీవితం, కొన్ని విలువలు ఉంటాయని ఆలోచించేవాడు కాదు.
ఒక ఉదయం… అతడి జీవితాన్ని మార్చిన సంఘటన!
ఒకరోజు తెల్లవారుజామున సుకుమారుడు గుర్రంపై స్వారీ చేస్తూ రాజ్యంలోని ఓ గ్రామానికి చేరుకున్నాడు. అప్పుడే ఓ సాధారణ ఇంటి ముందు అతడి గుర్రం ఆగిపోయింది.
ఆ ఇంటి గుమ్మం నుంచి లోపలికి చూస్తే ఓ మహిళ తన భర్తకు ప్రేమగా భోజనం వడ్డిస్తోంది.
ఆమె ముఖంలో ప్రశాంతత… మాటల్లో ఆప్యాయత… ప్రవర్తనలో సంస్కారం… ఆమె అందం యువరాజును క్షణాల్లో కట్టిపడేసింది.
తన అంతఃపురంలో ఎందరో అందమైన స్త్రీలు ఉన్నప్పటికీ, ఆ మహిళలో కనిపించిన సహజమైన అందం, హుందాతనం అతడిని విపరీతంగా ఆకర్షించాయి.
‘ఇంత అందమైన స్త్రీ ఈ చిన్న ఇంట్లో ఉండటమేమిటి? ఈమె రాజభవనంలో ఉండాల్సినది కదా! నా అంతఃపురంలో ఇలాంటి అందగత్తె ఉంటే ఎంత బాగుంటుంది!’ అని మనసులో అనుకున్నాడు.
ఆమె భర్త భోజనం ముగించుకుని తన పనిమీద బయటకు వెళ్లిపోయాడు. భర్తను సాగనంపిన తర్వాత ఆ మహిళ ఇంట్లోకి వెళ్లింది.
ఇదే సరైన సమయమని భావించిన యువరాజు ఇంటి తలుపు తట్టాడు.
ఆమె తలుపు తెరిచి ఎదురుగా నిలబడి ఉన్న రాజవంశీకుడిని చూసి, మర్యాదగా ప్రశ్నించింది.
“ఎవరు మీరు? మీకు ఏం కావాలి?”
యువరాజు తన పరిచయాన్ని చెప్పుకున్నాడు.
“నేను ఈ రాజ్యపు యువరాజు సుకుమారుడిని. నీ అందం నన్ను ఎంతగానో ఆకర్షించింది. నువ్వు అంగీకరిస్తే నీకు అపారమైన సంపదను ఇస్తాను. నీకు రాజభవనంలో అన్ని సౌకర్యాలు కల్పిస్తాను. నా అంతఃపురంలో నీకంటూ ప్రత్యేక స్థానం కల్పిస్తాను. జీవితాంతం నిన్ను సుఖంగా చూసుకుంటాను” అన్నాడు.
అతడి మాటల్లో ప్రేమ లేదు. గౌరవం లేదు. ఆమె మనసుకు చోటు లేదు. ఆమెను తన కోరిక తీర్చుకునే వస్తువుగా చూసే వ్యామోహం మాత్రమే ఉంది.
కానీ, ఆ మహిళ గుణవంతురాలు. సంస్కారం తెలిసినది. సమయస్ఫూర్తి కలిగినది.
ఆమె ముఖంలో ఎలాంటి ఆందోళన కనిపించనివ్వకుండా ప్రశాంతంగా సమాధానమిచ్చింది.
“రాజా! మీరు అంత దూరం నుంచి వచ్చారు. బహుశా అలసిపోయి ఉంటారు. ముందు కాళ్లు, చేతులు కడుక్కొని రండి. తర్వాత మీ కోరిక గురించి మాట్లాడుకుందాం” అంది.
ఆమె తన మాటకు అంగీకరించిందని భావించిన యువరాజు ఆనందానికి అవధులు లేకుండా పోయాయి. వెంటనే కాళ్లు, చేతులు కడుక్కొని ఇంట్లోకి వచ్చాడు.
రాజభోగాలు అనుభవించే యువరాజుకు… ఎంగిలి కూడు!
ఆ మహిళ లోపలికి వెళ్లి, కాసేపటి క్రితం తన భర్త భోజనం చేసిన ఎంగిలి అరిటాకును తీసుకొచ్చి యువరాజు ముందు పరిచింది.
ఆ ఆకులో భర్త తిన్న అన్నం మెతుకులు, కూరల అవశేషాలు ఉన్నాయి.
ఆమె ఎంతో సహజంగా ఇలా అంది:
“యువరాజా! మీరు భోజనం చేయండి. ఇప్పుడే నా భర్త ఇదే ఆకులో భోజనం చేసి వెళ్లారు. ఆయన తిన్న తర్వాత మిగిలిన అన్నం కూడా ఇందులోనే ఉంది. మీకు ఆకలి తీరిన తర్వాత నేను మీతో వస్తాను.”
ఆ మాటలు విన్న యువరాజు ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడ్డాడు.
అతడి ముఖం కోపంతో ఎర్రబడింది. కళ్లలో అసహ్యం కనిపించింది. రాజభోగాలకు అలవాటుపడిన అతడికి ఆ ఎంగిలి ఆకును చూడటమే భరించలేనిదిగా అనిపించింది.
“ఏమిటి ఈ అవమానం? నేను ఈ రాజ్యానికి యువరాజును! నా కోసం బంగారు పళ్లాలు సిద్ధంగా ఉంటాయి. వందలాది మంది సేవకులు నా ఆజ్ఞ కోసం ఎదురుచూస్తుంటారు. అలాంటిది ఒక సామాన్యుడు తిన్న ఎంగిలి ఆకులో నన్ను భోజనం చేయమంటావా? నీకు ఎంత ధైర్యం?” అని గర్జించాడు.
ఆ మహిళ మాత్రం ఏమాత్రం భయపడలేదు.
ఆమె కళ్లలో కోపం లేదు. పెదవులపై చిరునవ్వు లేదు. కానీ ఆమె మాటల్లో ఒక గొప్ప సత్యం దాగి ఉంది.
ఆ ఒక్క ప్రశ్న… యువరాజు అహంకారాన్ని కూల్చేసింది!
ఆమె నెమ్మదిగా యువరాజును చూస్తూ ఇలా అంది:
“రాజా! నా భర్త భోజనం చేసిన ఆకును ఎంగిలి ఆకుగా భావించి, అందులో తినడానికి మీరు అసహ్యించుకుంటున్నారు. అది మీకు అవమానంగా అనిపిస్తోంది.
కానీ, నా భర్త భార్యనైన నన్ను మీ కోరిక తీర్చుకునేందుకు మీతో రావాలని అడిగినప్పుడు… నా భర్తకు నేను భార్యననే విషయం మీకు గుర్తుకు రాలేదా?
నా భర్త ప్రేమతో, నమ్మకంతో తన జీవితాన్ని నాతో పంచుకుంటున్నాడు. అతడితో కలిసి నేను ఒక కుటుంబాన్ని నిర్మించుకున్నాను. ఆ బంధానికి ఉన్న పవిత్రతను ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించకుండా, మీ అధికారం, సంపదతో నన్ను మీ సొంతం చేసుకోవచ్చని ఎలా అనుకున్నారు?
భర్త తిన్న ఎంగిలి ఆకులో తినడానికి అసహ్యించుకున్న మీకు, మరొకరి భార్యను కోరుకోవడంలో మాత్రం ఆ ఎంగిలి గుర్తుకు రాలేదా రాజా?
ఒక స్త్రీని ప్రేమించాలనుకున్నప్పుడు ఆమె పేదదా, ధనికురాలా అని చూడరు. ఆమె అందంగా ఉందని అనిపించినప్పుడు ఆమె కులం, మతం ఏమిటో కూడా చాలామందికి గుర్తుండదు. ఆమెను పొందాలనే వ్యామోహం కలిగినప్పుడు ఆమెకు పెళ్లయిందా, లేదా అనే విషయాన్ని కూడా కొందరు పట్టించుకోరు.
కానీ అదే స్త్రీని గౌరవించాల్సినప్పుడు మాత్రం ఎన్నో ప్రశ్నలు వేస్తారు. ఆమె కులం ఏమిటి? ఆమె కుటుంబం ఏమిటి? ఆమె స్థాయి ఏమిటి? ఆమెకు అర్హత ఏమిటి? అని అడుగుతారు.
స్త్రీని కోరుకునేటప్పుడు అడ్డుకాని కులం, మతం, పేదరికం, ధనికత్వం… ఆమెను గౌరవించే విషయంలో ఎందుకు అడ్డంకులవుతున్నాయి?
ఒక స్త్రీని తన కోరికకు వస్తువుగా చూసే మనిషికి, ఆమెను గౌరవించాల్సిన బాధ్యత ఎందుకు గుర్తుకు రావడం లేదు?
స్త్రీ శరీరాన్ని కోరుకునే ముందు ఆమె మనసును చూడాలి. ఆమె అందాన్ని ఆరాధించే ముందు ఆమె ఆత్మగౌరవాన్ని గౌరవించాలి. ఆమెను పొందాలనే కోరిక కలిగే ముందు, ఆమెకు కూడా ఒక జీవితం ఉందని గుర్తించాలి.
రాజా! సంపదతో వస్తువులను కొనవచ్చు. అధికారంతో మనుషులను ఆదేశించవచ్చు. కానీ ఒక స్త్రీ మనసును కొనలేరు. ఆమె ఆత్మగౌరవాన్ని మీ సంపదతో కొలవలేరు. ఆమె నమ్మకాన్ని మీ అధికారం బలవంతంగా పొందలేరు.
ప్రేమ అంటే ఒకరిని సొంతం చేసుకోవడం కాదు. వారి మనసును గౌరవించడం. నిజమైన పురుషత్వం అంటే స్త్రీని తన కోరికకు లొంగదీసుకోవడం కాదు. ఆమెకు భద్రత, గౌరవం కల్పించడం.”
ఆమె మాటలు ఆ ఇంటి గోడల మధ్య ప్రతిధ్వనించినట్లుగా యువరాజుకు అనిపించాయి.
ఆ ఎంగిలి ఆకులో అన్నం మెతుకులు మాత్రమే లేవు. అతడి అహంకారాన్ని ప్రశ్నించే సత్యం ఉంది. అతడి వ్యామోహాన్ని కూల్చివేసే ధర్మం ఉంది. అతడిలో ఇంతకాలం నిద్రపోయిన మానవత్వాన్ని మేల్కొలిపే శక్తి ఉంది.
యువరాజులో వచ్చిన మార్పు!
సుకుమారుడు తల వంచాడు.
తన అందాన్ని చూసి గర్వపడిన రోజులు గుర్తొచ్చాయి. తన అధికారం ముందు ఎవరూ ఎదురు చెప్పలేరని భావించిన సందర్భాలు గుర్తొచ్చాయి. తన కోరికే ధర్మమని అనుకున్న క్షణాలు గుర్తొచ్చాయి.
ఇంతకాలం తాను చూసింది స్త్రీల అందాన్ని మాత్రమేనని, వారి మనసులను చూడలేకపోయానని అతడికి అర్థమైంది.
ఒక సాధారణ గృహిణి తనకు నేర్పిన పాఠం, రాజభవనంలోని గురువులెవరూ నేర్పలేనిదని గ్రహించాడు.
అతడి కళ్లలో పశ్చాత్తాపం కనిపించింది.
ఆమె ముందు చేతులు జోడించి ఇలా అన్నాడు:
“తల్లీ! నన్ను క్షమించు. నా అధికారం, నా సంపద, నా అందం చూసి నేను గొప్పవాడినని భావించాను. కానీ, నిజమైన గొప్పతనం మనిషి ప్రవర్తనలో ఉంటుందని ఈ రోజు తెలుసుకున్నాను.
నీ భర్త పట్ల నీకున్న నిబద్ధత, నీ సంస్కారం, నీ సమయస్ఫూర్తి నాకు కనువిప్పు కలిగించాయి.
ఇంతకాలం నేను స్త్రీల బాహ్య సౌందర్యం వెనుక పరుగెత్తాను. కానీ స్త్రీని గౌరవించడమే నిజమైన సంస్కారమని తెలుసుకోలేకపోయాను.
నన్ను క్షమించు తల్లీ! నీ మాటలు నా జీవితాన్ని మార్చేశాయి.”
అని చెప్పి ఆమెకు గౌరవంగా నమస్కరించాడు.
ఆమె అతడిని ఆశీర్వదిస్తూ ఇలా అంది:
“రాజా! తప్పు చేయనివాడే గొప్పవాడు కాదు. తన తప్పును తెలుసుకుని, దాన్ని సరిదిద్దుకుని, ఇతరులను గౌరవించడం నేర్చుకునేవాడే నిజమైన గొప్పవాడు.
ఈ రోజు మీరు తెలుసుకున్న సత్యాన్ని మీ జీవితంలో ఆచరించండి. మీ రాజ్యంలో ప్రతి స్త్రీకి గౌరవం, భద్రత కల్పించండి. అప్పుడు మీ పాలనకు నిజమైన అర్థం ఉంటుంది.”
ఆ మాటలు విన్న యువరాజు ఆమెకు మరోసారి నమస్కరించి అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయాడు.
ఆ రోజు నుంచి సుకుమారుడు తన ప్రవర్తనను మార్చుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. స్త్రీలను తమ కోరికలకు సాధనాలుగా కాకుండా, స్వతంత్ర భావాలు, ఆత్మగౌరవం కలిగిన మనుషులుగా చూడటం నేర్చుకున్నాడు.
ఒక సాధారణ ఇంటిలో, ఒక ఎంగిలి అరిటాకు ముందు అతడికి లభించిన ఆ పాఠం… అతడి జీవితంలో అత్యంత విలువైన సంపదగా మిగిలిపోయింది.
కథలోని నీతి
స్త్రీ అంటే శరీరం కాదు… ఒక మనసు.
స్త్రీ అంటే అందం కాదు… ఒక వ్యక్తిత్వం.
స్త్రీ అంటే ఎవరి కోరికనైనా తీర్చాల్సిన వస్తువు కాదు… తన జీవితంపై తనకు హక్కున్న మనిషి.
ఒక స్త్రీని కోరుకునేటప్పుడు ఆమె వివాహ బంధాన్ని, కుటుంబాన్ని, ఆత్మగౌరవాన్ని మరిచిపోయి… ఆమెను గౌరవించాల్సినప్పుడు మాత్రం కులం, మతం, పేదరికం, కుటుంబ స్థాయి అంటూ అడ్డంకులు సృష్టించడం ద్వంద్వ వైఖరి.
ఎంగిలి ఆకులో తినలేని అసహ్యం ఉన్నవాడు, మరొకరి జీవితంలోకి అనుమతి లేకుండా ప్రవేశించాలనే తన వ్యామోహాన్ని కూడా ప్రశ్నించుకోవాలి.
స్త్రీని గౌరవించడం అంటే కేవలం ఆమెను తల్లిగా, చెల్లిగా చూడటం మాత్రమే కాదు. ఆమె తనకు సంబంధం లేని వ్యక్తి అయినా, తన అభిప్రాయాలు, ఎంపికలు, హద్దులు కలిగిన మనిషిగా గౌరవించడం.
నిజమైన పురుషత్వం స్త్రీని లొంగదీసుకోవడంలో లేదు… ఆమె ఆత్మగౌరవాన్ని కాపాడటంలో ఉంది.
స్త్రీ అందాన్ని చూసి ఆకర్షితుడయ్యేవారు చాలామంది ఉండవచ్చు. కానీ ఆమె వ్యక్తిత్వాన్ని గౌరవించి, ఆమె మనసును అర్థం చేసుకుని, ఆమె హక్కులను గౌరవించేవాడే నిజమైన మనిషి.
ఈ కథ ప్రతి మనిషిలో ఆలోచనను రేకెత్తించాలి… ప్రతి స్త్రీ ఆత్మగౌరవాన్ని గుర్తు చేయాలి… ప్రతి కుటుంబంలో పరస్పర గౌరవానికి పునాది కావాలి.
About The Author
